امروز رفته بودم لباس بخرم برا عقد خواهرم. اخرش یه لباس دیدم انقد که خوشگل بود مامانم داشت تنم میکرد من داشتم جیغ میزدم فقط :))

خیلی وخ بود ا چیزی انقد ذوق نکرده بودم. توش مث دختربچه ها میشم :))

داره بیس سالم میشه و هنوز نفهمیده م با شباییکه حالم بد میشه باید چه کنم. گمونم هیچوخ به این تنهایی نبوده م. ادم هرچقدم بخواد سفت باشه بلخره میدونه نیاز داره به یکی. ای خدا. سگ ببره این زندگی غمزده رو. حال بدی دارم. حقم نیس این اوضا. شت. همش حسای گه. همش حرفای تکراری.

متنفرم ازین همه تنهاییِ زجرآورِ بی دلیل.

ایده ئالم از ایران رفتنم نیس خیلی. ینی خوبه که بتونم برم اما نه فک میکنم که بتونم و نه فک میکنم اگه بتونمم خیلی راضی بشم. ایده ئالم اینه که برم تو یه روستایِ کوهستانی معلم شم. بعد بتونم جلو خونم بادمجون و سبزی و اینا بکارم. بعد هر روز برم باهاشون حرف بزنم و حال کنم. هوا گاهی ام مه گرفته باشه و اینا. اگه مرغ و خروسم داشته باشم خوشحال میشم. نمیدونم چرا فک میکنم قبلن این حرفا رو اینجا زده م. ولی واقعن چیزیه که رو مخم داره را میره.

امرو داشتم تصادف میکردم. تو اتوبان بودم که دیدم یه پاترولِ سگ پدر چسبونده درِ ماشینِ من. ینی ماشینِ بابام. طوریکه از تو آینه چراغاش ملوم نبود. اونوخ یه پرایدِ گوسفندم بیخود ا اونور پیچید جلو من. دیگه علی اللهی زدم رو ترمز و گفتم جهنم اصن بزنه بهم. خدایی بود که پاتروله لهم نکرد. این در حالی بود که بابام سه تا زنِ گنده رو سپرده بود دستم و من گواهینامه نداشتم. ینی ندارم. ینی گم کرده م.:| حتا مامانمم نمیدونه که ندارم. فقَ بابام . مامانم اگه میدونست پدرمو درمیاورد انقد میگفت. اخه بنظرش قراره تمامِ پلیسایِ دنیا جلو منو بگیرن و گواهیناممو ببینن. مامانم وسواسِای مزخرفی داره که بمنم منتقل کرده.

یه بار دیگه م تو عید داشتم تصادف میکردم. یزد بودیم تو جاده نشسته بودم. خاله م و شوهرش بودنو مامان بابام. یه بریدگی بود اون جلو ها گفتم اینو بپیچم؟ گفتن نه. شوهرخاله م گفت اون جلو تر یه دوربرگردونِ دُرُس درمون هس رسیدیم بهت میگم. اما ازونجایی که بابای من گاهی میزنه به سرش همینکه رسیدیم به این بریدگیِ سگ مذهب بابام گف بپیچ. این گف بپیچ اون گف نپیچ بریدگی ام مسلمن تو خطِ سرعته. پشتمم یه کامیون بود. خب تقریبن هرکی کنارِ من نشسته میدونه من ا کامیون وحشت دارم. چشمم که میفته به چراغای گرد و گنده ش مغزم از کار میفته. این شد که بطرزِ وحشیانه ای پیچیدم و نزدیک بود همه مون بمیریم. بعدش خواستم سرِ بابامو ببُرم. یه ساعت عر زدمو چهارساعت بعدش خوابیدم انقَ که احساسِ بی پناهی کردم.

خلاصه اینطوری. هیچ دلم نمیخواد تو تصادفِ رانندگی بمیرم. واقعن دلم نمیخواد.

مشکلی که دارم اینه که هر شب وختی میرم بخوابم خوابم نمیاد. بعد یه ذره بافتنی میبافم یا کتاب میخونم بعد چشام خسته میشه. میرم مسواک میزنم میام خوابم میپره. و بهمین ترتیب تا سه چار ساعت خوابم نمیبره.

یه وقتا میگم کاش منم مث خواهرم گذاشته بودم رفته بودم یه قبرستونی که اینهمه خونه نباشم. 

از امروز میترسیدم اما خیلی خوش گذشت برخلافِ انتظار. باس کم کم درومد از پیله. منکه شانسم ندارم. یهو میبینی همه عمرم تو پیله م. پروانه که نمیشم هیچ، کپکم میزنم تهش .

تا جاییکه میتونستم مردونه رفتار کردم. دیگه دارم کم میارم.

عصبی ام. یچیزی تو مغزم داره منفجر میشه. نه تنها هیچ ادمی نیست که دوسم داشته باشه، همه ام تصمیم گرفتن که برن رو اعصابم. یکی به این یارو بگه بره گورشو گم کنه. هیچ دلم نمیخواد گریه کنم الان. دلم نمیخواد هر مهمونی که شب میمونه خونمون صدای عر زدنای منو بشنوه و دلش برا مامان بابام بسوزه که با یه دخترِ دیوونه باید چیکار کنن.

بی خوابم. شبها از دیدنِ خیابانهای لخت جنون می دود به سرم. میترسم از پاییز. پاییز ها باید کسی باشد که گرمیش زردیِ همه جا را ببرد از یادِ ادم. وگرنه من با تمامِ این برگ ها یک بار میمیرم. و خش خش زیرِ پا له میشوم. میترسم از شب هایِ پاییز. هواش سنگین است. هرکه هرچه میخواهد بگوید. من باید یک کسی دستم را بگیرد ببرد جایی بعد از پاییز پرتم کند. آخ خدایا. نباید پاییز ها تنها بود. بی دفاع ترازهمیشه ام. انگار برگی که با تمامِ توانش خودش را آویخته باشد بدرختش. میدانم که باد می آید مرا از درختم میکند. و درختم همینطور ساکت مینشیند بتماشا که ببیند چطور ناخواسته مبرقصم رویِ هوا تا سهمِ کفش های بیرحمِ عابری باشم.

احمقانس. انقد واحدا رو بالا پایین کردم دیروز که سرگیجه گرفتم. امروز صبحم ساعت 9 پاشدم برا انتخاب واحدِ ارغوان. و این برا من که شبا ساعت سه چار میخوابم یا دیرتر؛ خیلی زوده.

و الان انقد منگم که اخر نمیدونم بالاخره سه شنبه یک تا سه مثنوی برداشتم یا انواعِ ادبی یا انقلاب. امیدم اینه که بیهقی م بحدِ نصاب برسه و شنبه هام اینطوری نشن.

فکرِ دانشگا کلافه م میکنه. ادمای زیادی هستن که از دیدنشون حسِ کچلی بهم دس میده. شاید واقعن تقصیری ندارن اما من از تهِ قلبم هر کدومشونو به یه دلیلی دوس ندارم یا دوس دارم اما فراری ام. دیشب با پی. دعوای بدی کردم. امیرم گند زد بهم. درنتیجه دیشب خیلی عصبی بودم و حتا با شیدا و امیرحسین که داشتم حرف میزدم چن جا دلم خواس عر بزنم. اما صبح که پاشدم یه چهار پن ساعتی طول کشید تا لود بشم و بفهمم دیروز چی شده. اینه که نگرانِ خودمم. بدجوری دارم میرم تو این فاز. خب چیزی که معلومه اینه که این فاز بده. قبلنا که خودمو بدرودیوار میزدم باز بد بودنشو میفهمیدم. الان که بیحس شده م حسِ بدتری دارم. انگار سوختگی که از یه حدی که بگذره ادم درد یادش میره.

بعد اینکه مثِ تنها بازموندهء خونواده غالبِ وختمو با مامان بابا و اون دوتا فامیلِ پیرمون میگذرونم. ادمای خوبی ان. اما ناراحت میشم. چرا من باس اینطوری باشم خب. میتونستم شاید خوشحالتر باشم. منکه دیگه هش سالم نیس که بخوام اینطوری وخ بگذرونم. البته که راهِ دیگه ای ندارم. نه تنهایی بهم خوش میگذره و نه انقد ادمای خوبی دورم هستن که بتونم بهشون اعتماد کنمو خودمو بسپرم بهشون.

خواننده ها بعضن اهنگای قدیمی ترشون بهتره.

اینم آهنگِ خوبیه. سیمین. مخصوصن میدونم تو خیلی دوسش داری.:)

حرفمو پس میگیرم. ش.ح همیشه ام بد نیس. اصن خوبه خیلی وختا. فقط باس بفهمی اخلاقش چه فرمیه. بامنکه حداقل خوبه. منم این روزا خیلی دوسش دارم. 

امیر که رفت از ایران. نداام که داره میره. دیگه هیشکی نمیمونه. یهو بزنه و نگارم بره. دخترخاله هامم که امسال یا سالِ بعد بهرحال میرن. نه خاله ای دارم. نه داییِِ درست درمونی؛ نه عمو و عمه ای که از دیدنشون حسِ خوبی بهم دس بده. درواقع هیشکیو ندارم. فک کنم اگه بخوام ازدواج کنم باید تو یتیمخونه مهمونی بگیرم مثلن.

قضیه این بود که دیروز گفتم برم دانشگا برا انتخاب واحد ازونجاییکه خر تو خره اگه گیری تو کار بود برم یقهء یکیو بچسبم اما نه تنها دانشکده هیچ خبری نبود؛ وقتِ انتخاب واحدِ منم اونروز نبود.

برا همین با ارغوان رفتیم یه گشتی بزنیم که همه ریختن سرمون. ازونور امیر اومد. بعد فاطمه اومد با دوتا بادیگارد:| نمیدونم چرا توقعِ زیادیه که از رفقام میخوام هوامو داشته باشن. مثلن وقتی میبینن و درجریانن که شیش ماه پدرم درومده تا یارو رو فراموش کنم دستِ دوستشو نگیرن بیارن جلو من قر بدن در حالیکه حتا نمیخوان بشینن پیشمون. خیلی راحت میتونس به یارو بگه بیرون وایسه مثلن. اما خب. همینه دیگه. قبلشم انقد این یارو حرف زد که من مخم داشت هنگ میکرد. متنفرم ازینکه تو یه جمعی یکی بشینه از مجله هاییکه خونده و فیلماییکه دیده حرف بزنه هی. تازه میخواستم اهنگی رو که گذاشته بودن بشنوم چون همون اهنگِ معروفِ  joe dassin بود و من میخواستم باهاش بخونمو صدای اینا بدجوری مزاحمم بود. بعدشم که اونا ریختن تو من واقعن تعادلم بهم ریخت. بیشتر ازین کلافه شدم که مثلن الان این یارو اینجا چه گهی میخوره و کی میخواد این زنجیره یه جایی خاتمه پیدا کنه. رفتم بیرون عر زدم بعد اومدم تو و با خودم کنار اومدم که ادمِ احمق. تو خودت این حلقه رو شروع کردی. پس دیگه باس دهنتو ببندی و بشینی نگا کنی. بعدم که فاطمه هی بغلم داشت سیگار میکشید و فوت میکرد بمن و من متنفرم ازینکه بویِ سیگار بدم. بعد اونوخ همینطو مچاله رفتم نشستم روبرویِ ارغوان. دیدم که باز این امیر شرو کرد حرف زدن. دیگه حتا نمیخواستم گوش بدم ببینم چی میگن. فق یه خدافظی با ارغوان کردمو گذاشتم اومدم. بعدش حتا یارو بخودش زحمت نداد از خودم بپرسه چرا اونطوری گذاشتم اومدم. وختی که برگشتم خونه دیگه خوب بود حالم. یه چهار ساعتی خوابیدم مثِ افسرده ها. اما بعدش خوب شدم. من باشم دیگه نرم قاطی ادماییکه منو گم کنن تو خودشون. دوسشون دارما. نمیدونم چرا هویتمو از دس میدم اون وسط مسطا. متنفرم ازین حالت.

من یه سایکوی خطرناکم. نباید بعضی اهنگارو گوش بدم.

از برت دامن کشان، رفتم ای نامهربان

از منِ آزرده دل ، کی دگر بینی نشان

رفتم که رفتم...

از منِ دیوانه بگذر، بگذر ای جانانه بگذر

هرچه بودی، هرچه بودم

بیخبر رفتم که رفتم...

شمعِ بزمِ دیگران شو، جامِ دستِ این و آن شو

هرچه بودی، هرچه بودم

بیخبر رفتم که رفتم...

دیروز از رو پله ی استخر سر خورد پام. الان همه انگشتای پام ناراحتن درنتیجه. تازه رگ پامم گرفت و کلی ملولم اصن. 

دیروز رفتیم سال سال. خعلی دوسش دارم. هرموقع خواستم بمیرم منو  یادش بندارین حتمن حالم تا بیست سی درصد خوب میشه.

دیگه محو شده برام اونروزا. اگه رفیقاتو نفرستی بیان خودنمایی کنن و اگه دس از سرم بردارید کامل منم فراموش میکنم. امروزم درحدِ یه فشارِ پس سانحه ای ناراحت شدم از دیدنِ اون یارو. همهء اونروزا رو فرستادم تو یه هالهء مبهمِ مه گرفته. فقط دارم فک میکنم که تو عمرم بهیچی و هیشکی انقد وفادار نبودم مثِ سگ.

شاید برم یه جا دیگه بنویسم. این یارو ادمِ مزخرف رو مخمه. انقدی ام دمکرات نیستم که معتقد باشم اندازه من حقِ زندگی داره. تازه این یکی رو فهمیده م. لابد خیلی ادمایِ گهِ دیگه هستن که دلم نمیخواد اینجا باشن اما هستن.